غزل شمارهٔ ۱۰۴۳ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، عشق شاعر به معشوقش را به تصویر می‌کشد. او به بیان احساساتش می‌پردازد و می‌گوید که عشقش هر لحظه و هر نفس او را تحت تأثیر قرار می‌دهد. او خود را مانند سازی می‌داند که معشوق به آن نواختن می‌دهد و از این طریق شور و شوقی در دل او به وجود می‌آید. عشق، برای او زیبایی و معنایی را به همراه دارد که در آن صورت و معنا با یکدیگر پیوند می‌خورند. شاعر در میدان دلش به تلاطم و هیجان ناشی از عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که کار دل او فراتر از هر چیزی می‌شود. او به نوعی جان خود را در پذیرش عشق معشوق فدای او می‌کند.