غزل شمارهٔ ۱۰۴۹ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر عارفانه به احساس عشق و ارتباط عمیق با معشوق اشاره دارد. شاعر در آن به تصویر عالم و حقیقتی که در آینه‌ها ملت انعکاس یافته است، می‌پردازد و بیان می‌کند که همه چیز را از نور معشوق می‌بیند. او خود را جاودان و زنده می‌داند، که جانش را به عشق معشوق می‌سپارد. شاعر دائم در حال سیر و سفر در ولایات مختلف است و با عشق به معشوق، از کائنات عبور می‌کند. همچنین نعمت‌الله به عنوان نور چشم شاعر توصیف شده و او در این راستا به پیوندی عمیق بین جام و جم اشاره دارد.