غزل شمارهٔ ۱۰۵۰ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به زیبایی و روشنی جهان و عشق می‌نگرد. او با استفاده از استعاره‌های "جام" و "ساغر" به نوشیدن شادی و لذت از محبت می‌پردازد و در عین حال از غم دوری می‌کند. شاعر به سرخوشی و حال خوش رندها اشاره می‌کند و خود را به عنوان بنده‌ای از عشق و میخانه معرفی می‌نماید که در برابر سلطان عشق مقام و اعتبار دارد. او به معنای حقیقی زندگی و هستی اشاره می‌کند و بر این باور است که عشق و عشق ورزی بر هر دو جهان برتری دارد.