غزل شمارهٔ ۱۰۵۲ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عواطف و احساسات عشق خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که عشق را در عمق وجودش حس می‌کند. او تاکید می‌کند که عاشق عشق است و به همین دلیل در خرابات (محل‌های خاصی برای زندگی عاشقان و مست‌های عشق) می‌گردد. تمام دارایی‌اش را که شامل زیبایی و معانی عمیق می‌شود، با یار خود در میان دارد. شاعر نمی‌خواهد درباره وصل و هجر صحبت کند، زیرا در این موضوعات، آزادی‌اش را از دست می‌دهد. او عاشق و میخواری را هدف زندگی‌اش معرفی می‌کند و در جمع عاشقان سرمست، مجلسی خوشتر از بهشت برای خود می‌بیند. در نهایت، او به درویش می‌گوید که نعمت‌های او حقیقتاً گنجی از عشق و خوشی است.