غزل شمارهٔ ۱۰۶۲ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
زآفتاب مهر او تابنده ام
پادشاهی می کنم تا بنده ام
صورتم پرگار و معنی نقطه ای
این حروف از لوح دل خواننده ام
مستم از جام می ساقی عشق
مجلس عشاق را فرخنده ام
تا به اسما و صفاتش عارفم
از حضور ذات او وامانده ام
عاشق و معشوق ما هر دو یکی است
نعمت الله را چنین داننده ام
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به عشق الهی و ارتباط عمیق با معشوق اشاره دارد. شاعر از تأثیر خورشید محبت معشوق بر زندگی‌اش صحبت می‌کند و خود را بنده‌ای می‌سازد که در عین پادشاهی، به عشق و زیبایی معشوق وابسته است. صورت او به عنوان نمادی از حقیقت و معانی عمیق معرفی می‌شود و با اشاره به جام می عشق، احساساتی شگرف و شورانگیز را بیان می‌کند. در نهایت، شاعر به وحدت عاشق و معشوق اشاره کرده و آنان را یکی می‌داند که در واقع به شناخت و درک خداوند اشاره دارد.