غزل شمارهٔ ۱۰۷۵ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از شکستن توبه و رهایی از غم و ننگ خود سخن می‌گوید. او به خرابات عشق آمده و با دوستانش به خوشی نشسته است. او احساس می‌کند که وجودش در ارتباط با محبوبش معنا پیدا می‌کند و از خود جدا شده و به اصل خود بازگشته است. شاعر به محبوبش نظر می‌کند و دست در دست دوست می‌زند و به خدمت او افتخار می‌کند. او خود را بنده‌ی شاعرانه‌ای از خرابات می‌داند که تمام وجودش را برای خدمت به محبوبش سپرده است.