غزل شمارهٔ ۱۰۷۹ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از عشق و شور و شوق آن صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که آتش عشقش به زندگی‌اش روشنی و خوشی بخشیده است و از اینکه نام و ننگ و نیک و بد را فدای این عشق کرده، می‌گوید. او با عشقش مانند پروانه به شمع نزدیک شده و به جمع عاشقان پیوسته است. همچنین، او از تجرید و آزادگی در عشق خود صحبت می‌کند و به خریدن گوهری از عشق اشاره دارد که ارزش واقعی آن بیشتر از نقد و نسیه دنیایی است. شاعر از عشق به عنوان علم واقعی یاد می‌کند و در پایان، نعمت الهی را حاصل عمر خود می‌داند که بر پایه خوشی بنا شده است.