غزل شمارهٔ ۱۰۸۱ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)
من رند خراباتم ایمن ز کراماتم
در گوشهٔ میخانه دائم به مناجاتم
سر حلقهٔ رندانم ساقی حریفانم
نه زاهد و درویشم ، سلطان خراباتم
من آینهٔ اویم ، در آینه او جویم
از ذوق سخن گویم آسوده ز طاماتم
خواهی که صفات او در ذات یکی بینی
مجموع صفاتش بین در آینهٔ ذاتم
من سید عشاقم بگزیدهٔ آفاقم
در هر دو جهان طاقم اینست کراماتم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر حالت و موقعیت شاعر در میخانه و ارتباط او با معانی عمیق عشق و عرفان است. شاعر خود را رند و آزاد می‌خواند که از زاهدان و درویشان جداست و با اشاره به میخانه، به مناجات و راز و نیاز با معشوق می‌پردازد. او آینه‌ای از معشوقش است و صفات او را در وجود خود می‌جوید. در نهایت، شاعر خود را سید عشاق می‌داند که در هر دو جهان مقام بلند و خاصی دارد و این را نشانه کرامات خود می‌داند.