غزل شمارهٔ ۱۰۸۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حال و هوای عاشقانه و مستی در عالم می‌پردازد. شاعر به عشق و می‌پرستی اشاره می‌کند که باعث شادی و خوشحالی می‌شود. او بر اهمیت پایبندی به عهد و عدم ناامیدی تأکید دارد. در ادامه، عرفانی را توصیف می‌کند که از خودگذشتگی کرده و به حق‌پرستی پرداخته است. شاعر در نهایت به نشست در کنار می‌فروش و اشاره به سید کائنات، نبی گرامی، می‌پردازد که مظهر ذات الهی و جدش محسوب می‌شود.