غزل شمارهٔ ۱۰۹ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تبیین مفهوم عالم و آفتاب می‌پردازد. عالم به سایه و آفتاب به جان و نور معرفی شده است. نور حقیقت، به عنوان شمس دین، بر همگان تابیده و به عاشقان جامی از محبت و رحمت تقدیم می‌کند. آفتاب حسن، جهانی را فرا گرفته و تا پایان دنیا نورش تابان است. در نهایت، شاعر به دیدن روی نعمت الهی اشاره می‌کند که مانند آفتاب در نظرش می‌درخشد.