غزل شمارهٔ ۱۰۹۱ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و شادی ناشی از آن است. شاعر از لذت نوشیدن باده‌ای حلال سخن می‌گوید که به او احساس خوشی و سرمستی می‌دهد. او خود را در فضای عشق و خرابات می‌یابد و روز و شب را با نوشیدن می‌گذرانید. همچنین، شاعر از اتحاد و همراهی با ساقی در این بزم لذت می‌برد و خود را رند و مستانه توصیف می‌کند. نهایتاً، او با وجود اینکه می‌نوشد، به مرتبه‌ای از عشق و صفا اشاره دارد.