غزل شمارهٔ ۱۰۹۸ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر این است که چه در قیافه و جایگاه اجتماعی (شاه یا گدا) باشیم، باید همیشه با خدا همراه باشیم. شاعر نشان می‌دهد که ما باید به چشمان خود و به کلمات زیبا توجه کنیم و از حقیقت جدا نشویم. او ما را به دریایی تشبیه می‌کند که باید با آن آشنا باشیم و درد و رنج‌ها را با خوشحالی بپذیریم، در حالی که همیشه در جستجوی راه حل و درمان باشیم. در نهایت، او به عشق به خدا اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ معشوق دیگری جز او نداریم و باید خود را به او بسپاریم. بنابراین، شخصیت خود را در بندگی او می‌بیند و نیازی به وابستگی به دیگران نمی‌بیند.