غزل شمارهٔ ۱۱۰ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و نورانیت یک محبوب است که به مانند ماه می‌درخشد و چشمان عالم را روشنی می‌بخشد. شاعر با استفاده از تصاویری از خواب و بیداری، عشق و شادابی را به تصویر می‌کشد. محبوب او نه تنها به زیبایی ماه، بلکه به نور خورشید هم تشبیه شده است. اشاره به حجاب و نعمت الله نشان‌دهنده‌ی نوعی فراتر رفتن از موانع و عبور از حجاب‌ها برای دستیابی به حقیقت و زیبایی است. در کل، شعر تسبیح زیبایی و اشتیاق به معشوق را بازگو می‌کند.