غزل شمارهٔ ۱۱۱۰ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر وابستگی شاعر به می و مجالس رندانه است. او می‌گوید که نمی‌تواند لحظه‌ای از دوستانش جدا شود و بدون مشروبات و عشق، زندگی‌اش معنایی ندارد. شاعر تأکید می‌کند که هرگز اجازه نخواهد داد که جام می‌اش را از دست بدهد و ترک می‌کردن را غیرممکن می‌داند. همچنین، او از درد و رنجی که در دل دارد می‌گوید و واضح است که در محیطی پر از می و مستی زندگی می‌کند. در نهایت، او تصویر محبوبش را در ذهن دارد و این تصور را نوری می‌داند که نمی‌تواند آن را نادیده بگیرد.