غزل شمارهٔ ۱۱۲۰ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر بیان می‌کند که همه چیز را از نور و وجود خدا می‌بیند و عشق و وصال او را با دقت و زیبایی در زندگی خود جستجو می‌کند. او تأکید می‌کند که جز خدا هیچ‌کس دیگری برایش اهمیتی ندارد و نمی‌تواند به غیر او فکر کند. شاعر از عشق به خدا و زیبایی‌های معنوی صحبت می‌کند و می‌گوید که باطن او پر از عشق و وجود خداست، در حالی که ظاهرش ممکن است متفاوت باشد. او همچنین به خود عشق و شور و حال عاشقانه‌اش اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که فقط عشق به خدا در دلش جا دارد. در نهایت، او از نعمت‌های خداوند و زیبایی‌های زندگی می‌گوید.