غزل شمارهٔ ۱۱۲۶ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حالت مستی و عشق صحبت می‌کند و می‌گوید که در عشق همواره شاد و سرمست است. او از ساقی خواستار شراب عشق و ذوق دلش است و می‌گوید که اگر کسی به دنبال عشق است، باید از او یاد بگیرد. هرچند در زهد کامل نیست، اما در عشق‌ورزی آدمی رند است. او به بندگی عشق اعتراف می‌کند و می‌پرسد که بدون عشق جانان، زندگی‌اش چه ارزشی دارد. در نهایت، شاعر می‌گوید که عشق برای او بسیار باارزش است و بدون آن، زندگی‌اش بی‌معناست.