غزل شمارهٔ ۱۱۲۸ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره ارتباط عمیق انسان با خداوند است. شاعر می‌گوید که مهم نیست در چه شرایطی هستیم (چه شاه باشیم یا گدا)،‌ باید همیشه با خداوند همراه باشیم. او اشاره می‌کند که همه نام‌ها را با عشق و لذت می‌خوانیم و نمی‌توانیم از واقعیت خدا جدا شویم. همچنین، توصیف می‌کند که ما مانند آب در دریا هستیم و در این ارتباط، درد و رنج را می‌پذیریم و همواره با دارو (عشق و کمک خدا) همراه بوده‌ایم. در نهایت، او بر این باور است که عشق به غیر خداوند ممکن نیست و ما باید همواره بنده خداوند باشیم.