غزل شمارهٔ ۱۱۳ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف جمال و عشق الهی می‌پردازد. شاعر خود را مانند مروارید و صدف در دریا تصور می‌کند و به زیبایی‌های عشق و شادی در بزم عشاق اشاره دارد. او به مردم دعوت می‌کند تا در این دریای عشق قدم بگذارند و زیبایی‌ها را درک کنند. در این بزم، عشق و نور خداوند همچون آفتاب و ماه درخشان است و نعمت‌های الهی بی‌هیچ قید و شرطی به بندگان عطا می‌شود. این شعر به نوعی دعوت به آگاهی و تجربه‌ی معنوی از طریق عشق و توجه به خداوند است.