غزل شمارهٔ ۱۱۳۲ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از جمعی خاص و جذاب صحبت می‌کند که در میان آنان احساس خوبی پیدا کرده است. او با زلف محبوبش که نور ایمان را در دلش روشن کرده، عشق و خواهش خود را بیان می‌کند. شاعر می‌گوید در بین زاهدان، لذت و شوری نمی‌یابد و خوشی زندگی را در بزم رندان احساس می‌کند. او همچنین از خرابی‌های دل و گنج‌های نهفته در آن صحبت می‌کند و به جستجوی خویشتن می‌پردازد. در نهایت، شاعر از شادی و سرمستی که از میخانه به دست آورده سخن می‌گوید، جایی که جام می به دست دارد و خوشی و عشق را تجربه می‌کند.