غزل شمارهٔ ۱۱۳۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از یافتن یک موجود خاص و معنوی سخن می‌گوید که نشانه‌ها و گنجینه‌های پنهان را عیان کرده است. این موجود هم صورت ظاهری و هم معانی عمیقی دارد که شاعر به آنها پی برده است. او حتی به جایی اشاره می‌کند که عقل از درک آن ناتوان است، اما عشق او را ناگهان در می‌یابد. شاعر از مشاهده زیبایی‌ها و رازهای جهان صحبت می‌کند و در نهایت به مظهر صفات خداوند و آخرین پیشوای زمان اشاره می‌کند که او را در میان عاشقان یافته است.