غزل شمارهٔ ۱۱۳۹ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره تجربه‌های عمیق انسانی و جستجوی معرفت و آرامش در زندگی است. شاعر از درد و رنج‌هایی که متحمل شده صحبت می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که پس از گذر از خودخواهی و دنیوی بودن، به آگاهی و دوستی واقعی دست یافته است. او با اشاره به گنج‌های پنهان در وجود انسان، بیان می‌کند که از طریق فانی شدن در عشق و ارتباط با دیگران، به زندگی جاودان و معنای عمیق‌تری رسیده‌اند. در نهایت، از لطف خدا و نعمات الهی نیز یاد می‌کند که به او و دیگران عطا شده است.