غزل شمارهٔ ۱۱۵۶ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
هرچه داریم از خدا داریم
از خدایست هرچه ما داریم
گرنه از حضرت خداوند است
آنچه داریم از کجا داریم
موج بحریم و عین ما آب است
موج از بحر چون جدا داریم
ساغر درد و درد می نوشیم
بی تکلف نگر دوا داریم
نعمت الله عطای بار خداست
خوش عطائی که از خدا داریم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به این موضوع اشاره دارد که هر چیزی که در زندگی داریم، از خداوند است. همه نعمت‌ها و داشته‌هایمان به برکت اوست و اگر به عمق وجودمان نگاه کنیم، متوجه می‌شویم که ما از خدای خود جدا نیستیم. در واقع، تمام دردی که داریم و نعمت‌هایی که دریافت می‌کنیم، از جانب خداوند است و باید شکرگزار این عطایای او باشیم. شاعر به زیبایی به اساسی‌ترین رابطه انسان با خدا اشاره می‌کند و اهمیت نعمت‌های الهی را یادآوری می‌کند.