غزل شمارهٔ ۱۱۵۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به عشق و وابستگی عمیق خود به معشوق اشاره می‌کند. او احساس می‌کند که عشق او جاودان است و این عشق به او لذتی بی‌نظیر می‌دهد. او بیان می‌کند که با وجود همه مشکلات و غم‌ها، همچنان عشق را در وجود خود دارد. شاعر به ذهن و دل عاشقان اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که درک عشق و احساسات آنها بسیار مهم است. همچنین، او از نور و روشنایی عشق صحبت می‌کند و می‌گوید که این عشق به او نشانه‌ای از نعمت‌های خداوند داده است. شایع‌ترین پیام این شعر، تجلیل از عشق و پیشی گرفتن آن بر همه چیز دیگری در زندگی است.