غزل شمارهٔ ۱۱۶۳ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و زیبایی یار سخن می‌گوید و به حالت‌های روحی خود اشاره می‌کند. او خود را غرق در عشق و سکر می‌بیند و به زندگی و وجود درونی اشاره می‌کند. شاعر بر این باور است که در تمام عالم، وجود به یک حقیقت اشاره می‌کند و همه‌ی موجودات تنها جلوه‌هایی از آن حقیقت‌اند. او همچنین به یکپارچگی و وحدت در میان انسان‌ها و موجودات اشاره دارد و به دنبال درک عمیق‌تری از عشق و نعمت‌های الهی است. در نهایت، شاعر تاکید می‌کند که هرچه که در ظواهر وجود دارد، در ذات خود آشکار و یکی است.