غزل شمارهٔ ۱۱۶۶ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به عشق و وابستگی عمیق خود به معشوق می‌پردازد. او خود را رند و دلپذیر می‌داند و می‌گوید که از عشق معشوق خود سیر نمی‌شود و جز دامن عشق او را نمی‌گیرد. او به حیات جاودانه اشاره کرده و می‌گوید که همیشه زنده و مستغنی از دنیای مادی است. همچنین، او به جستجوی خداوند اشاره کرده و می‌گوید که خود به خود عاشق محبوبش است، که جوان و پیر است. در پایان، او خود را از نظر بندگی سید، امیر همه عاشقان می‌داند.