غزل شمارهٔ ۱۱۷۵ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به توصیف نورانیت و زیبایی‌های وجود معشوق می‌پردازد. او می‌گوید که در دیدگانش، نور جانان را احساس کرده و زیبایی‌های عالم را به گونه‌ای که همه چیز یک معنا دارد، مشاهده کرده است. همچنین او اشاره می‌کند که در ویرانی‌های عالم، گنج‌های الهی را یافته و لذتی از زندگی همراه با شراب و خوشی‌های آن را چشیده است. شاعر خود را به عنوان یک رند و عاشق معرفی می‌کند که در مجلس می‌نوشد و نعمت‌ها را از جانب معشوق درک می‌کند. در اینجا، او به شدت تحت تاثیر ظواهر و باطن عشق قرار دارد و بر وحدت وجود تاکید می‌کند.