غزل شمارهٔ ۱۱۷۶ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دربارهٔ زیبایی و نور الهی است که شاعر به آن اشاره می‌کند. او از تجربیات عارفانه خود در بهشت و در جمع دوستان سخن می‌گوید و با شوق و شور از میوه‌های روحانی که چیده‌اند، یاد می‌کند. شاعر بیان می‌کند که در حال مستی و خوشی با دوستان خود هستند و از عشق و زیبایی الهی پر صحبت می‌کنند. او بر این نکته تأکید دارد که به جای سخن گفتن از خود، از آن ذات مقدس سخن می‌گوید و تجربه‌های معنوی‌اش را در آینهٔ وجودش نشان می‌دهد. در نهایت، او از نور خوشایند الهی یاد می‌کند که زندگی‌اش را روشن کرده است.