غزل شمارهٔ ۱۱۷۷ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
یک نظر از اهل دل تا دیده ایم
نزد مردم همچو نور دیده ایم
در خیال دیدن او روز و شب
همچو دیده سو به سو گردیده ایم
عاشق مستیم و با ساقی حریف
می ز جام عشق او نوشیده ایم
از دم ما مرده ، دل زنده شود
تا لب عیسی جان بوسیده ایم
ذوق بلبل از نوای ما بُود
زانکه ما گل از وصالش چیده ایم
تا ابد سلطان اقلیم دلیم
خلعت از روز ازل پوشیده ایم
سید ما در نظر چون آینه است
ما در این آئینه خود را دیده ایم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به وصف عشق و اشتیاق به محبوب می‌پردازد. شاعر از احساسات عمیق خود نسبت به محبوب صحبت می‌کند و اینکه چگونه عشق او همچون نوری در دل مردم تابیده است. شاعر عاشق مست و با رفیق خود در حال نوشیدن می‌باشد و می‌گوید که عشق او جان‌ها را زنده می‌کند. لذت بلبل از صدای عاشقانه او ناشی می‌شود و همواره از حقیقت و وصال محبوب بهره‌مند است. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که محبوبش همچون آینه‌ای است که او در آن خود را می‌بیند و در اقلیم دلش همواره مورد احترام و سلطنت است.