غزل شمارهٔ ۱۱۸۰ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن از یک شعر عاشقانه است که به عشق و عرفان می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که درس عشق را از جان آموخته و عقل را کنار گذاشته است. او از دو جهان برخواسته و تنها به یاد یگانه محبوبش نشسته است. وی به عشق، گوهرهای بی‌شماری را نسبت می‌دهد که بر سر عاشقان ریخته شده و آرزو دارد که همه رندان (عاشقان) مست و شاداب شوند. در نهایت، شاعر با اشاره به کلام حق تعالی، بر اهمیت و زیبایی پیغام محبت تأکید می‌کند.