غزل شمارهٔ ۱۱۸۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و محبت بسیار عمیقش به محبوب سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که با خیال محبوبش روز و شب در گوشه‌ای نشسته و در دلش او را به عنوان نور چشمانش قرار داده است. شاعر در تلاش است تا محبوب را از چشم دیگران پنهان کند و تنها در جمع دوستان و هم‌دل‌های خود به او و عشقش وفادار بماند. همچنین او به همراه دیگر عاشقان در مجالس خوش‌گذرانی مشغول است و از دنیا و آخرت رسته و آزاد شده‌اند. عشق و نعمت الهی را جاودانه می‌داند و بر این عقیده است که این پیوند تا ابد ادامه خواهد داشت.