غزل شمارهٔ ۱۱۸۸ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره تجربه عمیق عشق و ارتباط با خداوند است. شاعر از بازسازی عشق و احساسات عمیق خود سخن می‌گوید و توصیف می‌کند که چگونه دلش را در دریای عشق غوطه‌ور کرده و در خلوت خود با خداوند گفتگو کرده است. او همچنین به قدرت و زیبایی عشق اشاره دارد و می‌گوید که با وجود تمام تجربیات عارفانه‌اش، تنها خدا را شناخته است. در پایان، شاعر از رحمت و نعمت‌های خداوند صحبت می‌کند و می‌گوید که دنیا را با کرم الهی نوازش کرده‌اند.