غزل شمارهٔ ۱۱۹۶ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)
ما مظهر نور مصطفائیم
ما منبع سر مرتضائیم
ما فاتحهٔ کتاب عشقیم
ما صوفی صفهٔ صفائیم
ما سر خلیفهٔ زمینیم
ما نور صحیفهٔ سمائیم
ما کاشف معنی کلامیم
ما واصف صورت شمائیم
ما صدرنشین کوی عشقیم
ما صوفی صفهٔ صفائیم
ما گوهر بحر بیکرانیم
ما مخزن گنج پادشاهیم
ما جامع جمله اسمهائیم
ما جام جم جهان نمائیم
در شرع طریقت و حقیقت
ما بلبل و هدهد و همائیم
سیمرغ حقیقت است سید
ما باز فضای کبریائیم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن به توصیف روحانی و معنوی وجود انسانی می‌پردازد و به نوعی هویت و مقام بلند مرتبه افراد خاص اشاره دارد. گفتار نشان‌دهنده ویژگی‌های نورانی و معرفتی این افراد است که به عشق، حقیقت و معرفت دست یافته‌اند. آنها به عنوان مظهر علم و عشق، کاشف معانی عمیق و گنجینه‌های ارزشمند توصیف شده‌اند. همچنین، به ارتباط آنها با مفاهیم پرآوازه‌ای مانند بلبل، هدهد و سیمرغ اشاره شده که نمادهای جستجوی حقیقت و کمال در فرهنگ عرفانی هستند. در کل، این متن یک بیانیه‌ای از جایگاه والا و شناخت عمیق انسان در مسیر حقیقت و عشق دارد.