غزل شمارهٔ ۱۲۰۱ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از شاعر ایرانی به بیان حال و مقام عرفانی و درونی خود می‌پردازد. او خود را سید سرمستان می‌نامد و اشاره دارد که در میان تمام جهان از جوی نستان نمی­ گذرند. با اینکه به ظاهر ویران و بی‌سر و سامانند، در باطن گنجینه‌های فراوانی دارند. شاعر دردهای خود را می‌شناسد و برای درمان آنها تلاش می‌کند. او به درگاه خداوند (شاه) درخواست مدد کرده و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که با ورود به این عرصه، در دو جهان سطان و سرآمد است. در انتها تاکید می‌کند که نعمت خداوند را در همه جا می‌بیند و به حقیقتی عمیق در درون خود آگاه است.