غزل شمارهٔ ۱۲۰۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به دوستی و ارتباط عمیق بین انسان و معشوق اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که هرچند معشوق آنها را طرد کرده، اما آنها هنوز با او هستند و به پیمان خود وفادارند. از زیبایی و غیرت معشوق سخن می‌گوید و اظهار می‌کند که حتی اگر در جمع زاهدان بروند، از محبت او دور نمی‌شوند. شاعر احساس می‌کند که بدون معشوق نمی‌تواند آرام بگیرد و زندگی را بدون او امکان‌پذیر نمی‌داند. در پایان، تأکید می‌کند که تنها به یاد معشوق و با الهام از او زندگی می‌کنند و از دیگر اشعار صرف‌نظر کرده‌اند.