غزل شمارهٔ ۱۲۰۸ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حال و وضعیت کسانی می‌پردازد که در دنیای معاصر به دنبال عشق و دوستی هستند. شاعر خود و دیگران را به عنوان افرادی که به ظاهر کهنه هستند، ولی در واقع تازه‌فروشان (یا در پی تجارب نو) معرفی می‌کند. آن‌ها از درد محبت و غم دل رنج می‌برند و خود را مدافع و یار بیچاره‌ها می‌دانند. همچنین، احساس امنیت در عشق و جدایی دارند و از جمعیت و آشفتگی‌های آن دورند. اگر کسی به آن‌ها نیاز داشته باشد، آماده‌اند که مانند پادشاهان به او احترام بگذارند و محبت کنند. در پایان نیز به شور و شوق عشق اشاره می‌کند که مانند آتشی در دل آن‌ها روشن است.