غزل شمارهٔ ۱۲۱۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات و باورهای عمیق شاعر درباره عشق و کمال می‌پردازد. شاعر خود را گدایان شاه و پرده‌داران خاص خداوند معرفی می‌کند و اشاره می‌کند که به رغم بی‌خبری از خود، از حقیقت و خداوند آگاه‌اند. آن‌ها در مسیر عشق و حقیقت گام برمی‌دارند و در عین حال در دنیای مادی گرفتارند؛ اما دلشان در جوار عشق و امید است و از آرزوهای دلخواه خود ایمن هستند. در نهایت، شاعر خود را بنده‌ی ذاکران توحید و جزئی از نعمت‌های الهی می‌داند.