غزل شمارهٔ ۱۲۱۹ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساس آزادی و رهایی عارفانه است. شاعر از وابستگی به دنیا و مسائل آن فارغ است و با شوق به جام عشق و عشق الهی می‌نوشد. او در جمع عاشقان خوش‌نشسته و از هر گونه نگرانی و دغدغه‌ای آزاد است. همچنین، از عشق و ذکر الهی سخن می‌گوید و با یاد او از هر چیز دیگر بی‌نیاز است. در نهایت، شاعر به نعمت‌هایی که به او داده شده اشاره می‌کند و می‌گوید که از کم و زیاد زندگی نیز بی‌نیاز است.