غزل شمارهٔ ۱۲۲۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت‌ها به زیبایی و معنا اشاره می‌کند و می‌گوید هر جا که صورت یا ظاهری وجود دارد، او به یک حقیقت بنیادی و معنوی نظر دارد. او خود را صاحب گنجینه‌ای از دانش و معنویت می‌داند و به همین خاطر خود را پادشاهی دریا و خشکی می‌نامد. همچنین، او نعمت خداوند و اهل بیت را برتر از همه چیز می‌داند و آن را به امانت کلمات و معانی بزرگ می‌سپارد.