غزل شمارهٔ ۱۲۴ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر به بررسی مفهوم گلاب و آب و همچنین می و جام می‌پردازد. شاعر می‌گوید که این شیشه پر از گلاب است و در واقع، گلاب در اصل آب است. او به حباب‌های روی آب اشاره می‌کند و می‌گوید که نقش‌هایی که خیال ایجاد می‌کند، مانند خواب هستند. همچنین به چشم‌هایی اشاره می‌کند که نمی‌توانند نور را ببینند، که نشان‌دهنده ناآگاهی آنهاست. شاعر به فردی که به محبوبش نگاه می‌کند، توصیه می‌کند که آفتاب را درست ببیند و همچنین از ساقی می‌خواهد که قدحی به عاشقان بدهد. او به لیل و شاغل عارف اشاره می‌کند که در خرابات مست است و می‌گوید که او نباید از خراب بودن جهان غمگین باشد.