غزل شمارهٔ ۱۲۴۹ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
موج دریا را به عین ما ببین
آب را در موج و در دریا ببین
جامی از می پر ز می بستان بنوش
ذوق سرمستان بیا از ما ببین
آینه بردار و خود را می نگر
صورت و معنی بی همتا ببین
می نماید آن یکی در هر یکی
آن یکی با هر یکی یکتا ببین
عاشقانه صحبتی با ما بدار
عاشق و معشوق را یک جا ببین
دیگران بینند او را در بهشت
تو بیا گر عارفی اینجا ببین
نعمت الله در همه عالم یکی است
آن یکی تنهای با تنها ببین
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به مخاطب دعوت می‌کند تا به عمق و زیبایی‌های موجود در دریا و موج‌ها نگاه کند. او از طریق نوشیدن شراب و لذت بردن از شادمانی، تجربه سرمستی را به تصویر می‌کشد. شاعر به خودآگاهی و تامل در درون دعوت می‌کند و از مخاطب می‌خواهد که پیوند و یگانگی بین عاشق و معشوق را درک کند. در نهایت، او تأکید می‌کند که حقیقت و نعمت الهی در همه‌چیز یکی است و می‌توان از آگاهی به این یگانگی دست یافت.