غزل شمارهٔ ۱۲۵۰ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف تجربیات عرفانی و دیدگاه عارفانه می‌پردازد. شاعر از "جام جهان نما" و آینه‌ای سخن می‌گوید که حقیقت را به نمایش می‌گذارد. او از عارفان می‌خواهد که معشوق را در میان عاشقان ببینند و به انتظار دیدن او بنشینند. شاعر به معنای عمیق وجود و ناپایداری دنیا اشاره می‌کند و دعوت می‌کند تا از واقعیت‌های ظاهری فراتر رفته و به عمق وجودی و عدم توجه به ظواهر بپردازند. در پایان، او به شادی و نعمت الهی اشاره می‌کند و از خواننده می‌خواهد که از زندگی لذت ببرد و به حیات ابدی توجه کند.