غزل شمارهٔ ۱۲۶ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
موج است و حباب هر دو آب است
آبست که صورتاً حباب است
روشن بنگر که آفتابی
بنموده جمال و مه نقاب است
صورت دیدی و ماه گفتی
معنی بنگر که آفتاب است
مستیم و خراب در خرابات
معمور خوشی چنین خراب است
در جام جهان نما نماید
جامی ز شراب پر شراب است
بحریم و حباب و موج جوئیم
این مائی ما به ما حجاب است
قولی که حدیث سید ما است
می‌گو که خلاصهٔ کتاب است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به تمایز میان واقعیت و ظاهرسازی می‌پردازد. شاعر با استفاده از تمثیل‌های آب، حباب و موج، نشان می‌دهد که دروغ و ظاهر فریبی وجود دارد. حباب، نمای ظاهری است که در واقعیت، آب را نشان می‌دهد. شاعر دعوت می‌کند که بیشتر به عمق معنی توجه کنیم و به زیبایی‌های پنهان زندگی پی ببریم. همچنین، اشاره به مستی و شادی در حیات دارد که می‌تواند به تجربه‌های ناب و خوشایند زندگی اشاره کند. در نهایت، به قولی از سید نقل می‌کند که خلاصه‌ای از نشانه‌ها و معانی عمیق‌تر است.