غزل شمارهٔ ۱۲۸ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
آئینهٔ ذات عین ذات است
ذات است که مجمع صفات است
بی جود وجود حضرت او
عالم به تمام فانیات است
می نوش مدام دُردی درد
کاین دُردی درد دل دوات است
میخانهٔ ما است در خرابات
و این خانه ورای شش جهات است
سیراب شدند خلق عالم
آری همه چیز ذو‌حیات است
گر کشته شوی به تیغ عشقش
آن حی قدیم خونبهات است
سید به حضور نعمت‌الله
دایم به وضو و در صلات است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به صفات و ویژگی‌های خداوند اشاره دارد و می‌گوید که خداوند ذات و ماهیت حقیقی است که تمامی صفات در او جمع شده‌اند. وجود و جوهر او بی‌نهایت و جاودانه است و به همه چیز واقف است. همچنین، شاعر نوشیدن عشق و درد را توصیه می‌کند که به نوعی نشانه‌ای از عشق الهی و ارتباط با اوست. میخانه به عنوان نمادی از مکان عشق و خوشی معرفی شده و بیان می‌کند که همه موجودات از حیات برخوردارند. در نهایت، شاعر به عبادت و حضور در ارتباط با خداوند تأکید می‌کند.