غزل شمارهٔ ۱۲۶۴ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
چیست عالم سایه بان شمس دین
این و آن باشد از آن شمس دین
شمس دین را دوست می دارم بجان
می خورم سوگند جان شمس دین
عارفانه با تو می گویم سخن
این معانی از بیان شمس دین
نور دین از شمس دین روشن شده
دادمت اینک نشان شمس دین
مجلس عشقست و ما مست و خراب
باده نوشان عاشقان شمس دین
گر به بیت الله عزیمت می کنی
راهرو با رهروان شمس دین
نعمت الله سید جانان بود
گرچه هست از بندگان شمس دین
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به اشاره به "شمس دین" می‌پردازد که به عنوان یک نور و منبع معنوی معرفی شده است. شاعر ابراز عشق و ارادت خود به شمس دین می‌کند و بیان می‌کند که تمامی معانی و مفاهیم عرفانی را از او می‌گیرد. همچنین به باده‌نوشی عاشقان و حال و هوای مجلس عشق اشاره دارد. او تأکید می‌کند که اگر کسی به سوی خانقاه یا بیت‌الله می‌رود، باید در مسیرش با رهروان شمس دین همراه باشد. در نهایت، شمس دین به عنوان نعمتی الهی و مقدس مورد ستایش قرار می‌گیرد.