غزل شمارهٔ ۱۲۶۵ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
دیگران جانند و جانان شمس دین
این و آن چون بنده ، سلطان شمس دین
هفت هیکل آیتی در شأن اوست
خوش بخوان قرآن و می دان شمس دین
دل بود گنجینهٔ گنج اله
نقد گنج کنج ویران شمس دین
بدر دین از شمس دین روشن شده
نور بخش ماه تابان شمس دین
خوش خراباتی و مستان در حضور
ساقی سرمست رندان شمس دین
چار یارانند امام انس و جان
رهنمای چار یاران شمس دین
علم ما علم بدیعی دیگر است
از معانی و بیان شمس دین
چشم عالم روشن است از نور او
دیده ام روشن به نور شمس دین
شمس دین از نعمت الله می طلب
زان که او دارد نشان شمس دین
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شمس دین به عنوان جان و محور تمام هستی معرفی شده است. دیگران به سان بندگان او هستند و او همچون خورشید تابان، روشنی بخش دل‌ها و عالم است. شمس دین به عنوان محقق و معلم، علم و معرفت بی‌مانندی ارائه می‌دهد که چشم‌ها را روشن می‌کند. همچنین، او به عنوان سرمست و ساقی مستان، شادی و زینت بخش محفل‌هاست و از نعمت‌های الهی بهره‌مند است. به طور کلی، این شعر تجلی قدرت و نور معنوی شمس دین را بیان می‌کند.