غزل شمارهٔ ۱۲۶۶ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف نور و جمال خداوند می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که در حقیقت نور و زیبایی در وجود الهی نهفته است و تنها کسی که می‌تواند این نور را ببیند، کسی است که به باطن نگاه کند. او بیان می‌کند که اگر دل و چشم انسان با نور الهی روشن شود، می‌تواند جمال حق را مشاهده کند. در ادامه، شاعر به وجود مظاهر مختلف و همچنین تلاشی که برای درک حقیقت و مفاهیم عمیق الهی می‌کند، اشاره دارد. او از آثار عارفان و تجربیات خود در مدارج معرفت سخن می‌گوید و به لذت و شادی‌ای که از درک این اسرار به دست آمده، اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به یادگارهایی که از رسول خدا بر جای مانده، اشاره کرده و به مقام و جایگاه سید صاحبقران (علیه السلام) می‌پردازد.