غزل شمارهٔ ۱۲۶۸ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بررسی زندگی و وجود حقیقی انسان می‌پردازد. شاعر به مفهوم حیات جاودان اشاره می‌کند و از آب حیات معرفت سخن می‌گوید که انسان را به مانند خضر، جاوید و زنده نگه می‌دارد. تصویرها و اشکالی که در دنیای ما وجود دارند، فقط نمودهای خیالی از حقیقتی بزرگتر هستند. در نهایت، اشاره به این می‌کند که تمامی اشیاء تجلی‌گاه نام او هستند، هرچند او خود نام و نشانی ندارد. پیام اصلی شعر، پیوند عمیق میان روح و حقیقت الهی است که در وجود ما جاری است.