غزل شمارهٔ ۱۲۷۰ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن به اهمیت حالت مستی و سرمستی در زندگی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که اگر مست باشی و از دنیای مادی جدا شوی، می‌توانی به جاودانگی دست یابی. او تأکید می‌کند که هر کس که در این حالت سرمست است، به حقیقت نزدیک‌تر می‌شود و باید بی‌نشان شود تا نشان‌های واقعی را دریابد. در پایان، از جستجوی نعمت‌های الهی می‌گوید که همچون گنجی در دل عارفان پنهان است و باید با تلاش و فدای خود به آن دست یابیم.