غزل شمارهٔ ۱۲۷۵ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از حافظ به توصیف مقام و ارزش انسان می‌پردازد. شاعر انسان را تجلی خداوند می‌داند و معتقد است که انسان، حقیقتی جامع و گنجینه‌ای از اسرار الهی است. او بر این باور است که همه موجودات در کائنات در نهایت به انسان مرتبط می‌شوند و انسان کانون هر زیبایی و حقیقتی است. همچنین، به این نکته اشاره می‌کند که بدون انسان، جهان بی‌معنا و خراب است و برای هر دردی، انسان راه درمانی دارد. در پایان، شاعر انسان را به جستجوی نعمت‌های الهی و درک مقام خود دعوت می‌کند.