غزل شمارهٔ ۱۲۷۶ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تأمل در شرایط متناقض و ناپایدار زندگی دنیوی می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که این جهان گاهی تاریک و گاهی روشن است و نباید به ظاهر آن دلخوش کرد. او از مادی‌گرایی و وابستگی به دنیا هشدار می‌دهد و تأکید می‌کند که دوستان این دنیا ممکن است در نهایت بیگانه شوند. شاعر توصیه می‌کند از حرص و طمع در این دنیا بگذریم و به دنبال مسیر درست باشیم. عمر ارزشمند انسان را تحت تأثیر هوا و هوس‌های دنیوی دانسته و همچنین به زندگی ناکامی که در واقعیت وجود دارد، اشاره می‌کند. در نهایت، او بر این باور است که نعمت‌های واقعی نه در این دنیا، بلکه در جهان دیگری است.